Background

Lopendebandwerk

Één van de mooiste en misschien wel meest ondergewaardeerde podcasts. Tienduizenden mensen in Nederland doen ‘lopendebandwerk’. Zo ook Mandy, Patrick, Martijn, Joseph en Han. Zij werken in een afvalsorteerbedrijf, als maaltijdbezorger, in een wasserette, een distributiecentrum. Soms voel je je net een robot, vertellen ze. Dan sta je in een bedompte ruimte in tl-licht elke dag hetzelfde te doen. Maar het kan ook ‘heel lekker’ zijn. Dan voel je je één met de computer. ‘Ik weet precies wat ie van me verlangt.’ Mooie, indringende verhalen, van mensen die niet vaak aan het woord komen. Maar deze podcast heeft nog een laagje: voor elke aflevering vroeg documentairemaker Emmie Kollau muzikanten en producers de muziek te verzorgen. ‘Beluister deze podcast met een koptelefoon’, trapt ze steeds af. Het gevolg is soms bijna hypnotiserend. Zo koos ensemble Slagwerk Den Haag voor klanken die het repetitieve karakter van het werk weergeven. Koen van de band Klangstof maakte voor de aflevering met maaltijdbezorger Martijn ‘Mario Kart’- achtige gamemuziek. Om de gamefascinatie van Martijn en hoe hij zich op de bezorgfiets knap door de stad manoeuvreert. En Spinvis bezocht de fabriek waar Patrick schoonmaakt om een goede soundtrack te kunnen maken. Op zoek naar het individu in de machine. Dikke vette aanrader, deze ode op muziek. Tip: begin met de making of die bij elke aflevering zit. Aflevering 4, met Joseph, vond ik het mooist.

January 31
Selected by:
Anouk van der Graaf
  + 25 saves
Quote

Één van de mooiste en misschien wel meest ondergewaardeerde podcasts. Tienduizenden mensen in Nederland doen ‘lopendebandwerk’. Zo ook Mandy, Patrick, Martijn, Joseph en Han. Zij werken in een afvalsorteerbedrijf, als maaltijdbezorger, in een wasserette, een distributiecentrum. Soms voel je je net een robot, vertellen ze. Dan sta je in een bedompte ruimte in tl-licht elke dag hetzelfde te doen. Maar het kan ook ‘heel lekker’ zijn. Dan voel je je één met de computer. ‘Ik weet precies wat ie van me verlangt.’

Mooie, indringende verhalen, van mensen die niet vaak aan het woord komen. Maar deze podcast heeft nog een laagje: voor elke aflevering vroeg documentairemaker Emmie Kollau muzikanten en producers de muziek te verzorgen. ‘Beluister deze podcast met een koptelefoon’, trapt ze steeds af. Het gevolg is soms bijna hypnotiserend. Zo koos ensemble Slagwerk Den Haag voor klanken die het repetitieve karakter van het werk weergeven. Koen van de band Klangstof maakte voor de aflevering met maaltijdbezorger Martijn ‘Mario Kart’- achtige gamemuziek. Om de gamefascinatie van Martijn en hoe hij zich op de bezorgfiets knap door de stad manoeuvreert. En Spinvis bezocht de fabriek waar Patrick schoonmaakt om een goede soundtrack te kunnen maken. Op zoek naar het individu in de machine. Dikke vette aanrader, deze ode op muziek.

Tip: begin met de making of die bij elke aflevering zit. Aflevering 4, met Joseph, vond ik het mooist.

Het gebroken huis, Horst Krüger

Boeiend boek. Het duurde even voordat ik er in kwam maar het is zeer de moeite waard. Autobiografisch verhaal over opgroeien in nazi-Duitsland. Laat zien hoe ongemerkt (morele) grenzen opschuiven en uiteindelijk het gezin verwoesten. Ook een waarschuwing.

February 1
Selected by:
Ron Geurts
  + 8 saves

Kunst kan de wereld alleen veranderen wanneer kunstenaars de politiek in gaan

De extreme hoeveelheid consultants, ambtenaren, coaches, cursusaanbieders, middelmanagers die als je éven doorvraagt zelden iets échts maken, pionieren of produceren en eigenlijk alleen maar abstracties en bullshit rondpompen, vinkjes zetten, PowerPoints maken, vergaderen, kletskoek verkopen. Nassim Taleb noemt het ‘macrobullshit’: het stapelen van abstracties en protocollen die alle contact met de realiteit onmogelijk maakt. Een tussenlaag die alles vertraagt. Lieke Marsman noemt het het ‘imitatiesyndroom’. Dat maakt een samenleving heel kwetsbaar, denkt ze: ‘Ambtenaren produceren de taal waarvan ze denken dat ambtenaren die horen te produceren. Politici zeggen de dingen waarvan ze weten dat politici er op dat moment mee kunnen scoren. En de ‘gewone burger’ volgt met z’n laatste beetje energie en een STAP-budget een extra bijscholingstraject, zodat-ie verder kan gaan met de e-mails, rapporten en researchproposals produceren die hij al produceerde, terwijl een therapeut hem of haar vanaf de zijlijn aanmoedigt. De exorbitante hoeveelheid coaches, consultants en cursisten alsook alle nietszeggende rapporten en beoordelingsformulieren waarmee we elke dag worden doodgegooid – het zijn allemaal tekenen dat de samenleving voor mensen te complex is geworden (het fenomeen klanttevredenheidsonderzoek in het bijzonder is voor mij altijd een teken dat de medewerkers van een bedrijf op hun laatste benen lopen – als alle inspiratie écht op is, zeg dan maar tegen de baas dat je een klanttevredenheidsonderzoek gestart bent; dat is altijd goed). En daar is voor kunst, poëzie in het bijzonder, wel een heel grote rol weggelegd. Eén van de belangrijkste dingen die poëzie mij geleerd heeft is niks doen. Om een goed gedicht te schrijven, maar ook om een gedicht te kunnen lezen op een manier waarop het binnenkomt, moet je vooral: niks doen. Poëzie is het bewijs dat meer werken niet hetzelfde is als meer werk gedaan krijgen. We doen te weinig niks en als gevolg daarvan leven we in een imitatiemaatschappij waarin we steeds vaker een vervagende kopie van onszelf spelen.’ Lees haar hele betoog:

February 2
Selected by:
Wouter van Noort
  + 6 saves

‘Radicale zachtheid’ als strategie om hoopvol te blijven • deBuren

Er is al zoveel te lezen dat je er soms bijna moedeloos van wordt. Toch mag deze niet gemist worden. Echt. Lees maar.

January 29
Selected by:
Ibo Weg
  + 7 saves

De herdenking van de Watersnoodramp in 1953 is een uitgelezen moment om te leren van de geschiedenis

“De herdenking van de Watersnoodramp in 1953 is een uitgelezen moment om te leren van de geschiedenis, schrijft ⁦Lotte Jensen. We hebben niet alleen een alerte overheid nodig. Burgens zijn zelf ook aan zet.” 👇🏼

February 3
Selected by:
Beatrice de Graaf
  + 3 saves

Apocalypto

Misschien wel beste ‘chase’ film die je nog niet had gezien. Twee uur lang rennen voor je leven. Jullie kennen Jason Bourne, Catch me if you can, The Fugetive en Mad Max: Fury Road. Dit is nog zuiverder vluchten voor grotere machten. En daardoor zit je er na tien minuten helemaal in, het is ongelofelijk hoe ‘immersive’ deze ervaring is, hoe het voelt alsof je zelf door het Mexico van 1500 rent, op de vlucht voor Maya’s. Die laatsten worden onder leiding van Mel Gibson vast geen eer gedaan, en worden zelfs met veel historisch voorwerk neergezet als de ‘wilden’ uit oude westerns. De slotscène is prachtig, als Juguar Paw aan de kust een veel groter gevaar voor zijn leven ontwaart: de eerste Spaanse schepen… In 2024 komt deel 2.

February 1
Selected by:
Ben Thomas van Neerbos
  + 2 saves

Severance

Wat een serie! Op amateur niveau zie ik mijzelf als redelijke binger, hobbelend van de ene naar de andere streamingdienst. Severance is hierin de beste serie die ik in lange tijd zag. Bevreemdend, origineel, schitterende plaatjes, steengoeie cast, kalm begin met een waanzinnige spanningsopbouw. En als terzijde wordt de illusie van werk en privé scheiden voor eens en voor altijd doorgeprikt. Misschien even doorzetten bij de eerste twee afleveringen, het is het meer dan waard.

January 24
Selected by:
Arthur Menko
  + 24 saves

Stoppen met sekswerk is moeilijker dan ermee beginnen

In deze huiskamer komen sekswerkers samen om te praten over hun levens. Over de andere kant van progressiviteit. ‘De happy hooker zal best bestaan, maar wij hebben haar nog nooit gezien.’ Hartverscheurende verhalen, zoals de anekdote over de Groningse tandarts die een vrouw soms voor een heel weekend huurt voor duizend euro per dag. ‘Een hoop geld, maar na het weekend komt ze wel helemaal uitgescheurd terug.’

January 30
Selected by:
Nikki Sterkenburg
  + 3 saves

How To with John Wilson

Hij werkte voor een privé detective, voor hij documentairemaker werd. Het verklaart de bizar gedetailleerde, absurde observaties die John Wilson doet in deze docuserie. Met zijn typische, onderkoelde stem geeft de New Yorker advies. Over hoe je gesprekjes aanknoopt met vreemden, bijvoorbeeld. En de voordelen en risico’s ervan. Niet dat hij er zelf goed in is. Maar those who can’t teach. Hij ontmoet daarbij een verzameling kleurrijke figuren die je alleen maar in New York kunt tegenkomen. Ja, er is zoveel te zeggen over deze briljante docuserie. Maar je snapt het eigenlijk pas als je het zelf gaat zien.

January 24
Selected by:
Anouk van der Graaf
  + 14 saves

Eefke, in rook opgegaan

Wat is er gebeurd met Eefke Wolf? Ze verdween in 1983, zonder enig spoor achter te laten. 2 journalisten gaan op onderzoek uit. En ook nog eens heel grondig. Een spannende, goed gemaakte podcast.

February 3
Selected by:
Denise Stadman
  + 2 saves